Dongéng Prayoga Adiwisastra

BABALIK PIKIR

Handapeun iuh-iuh tangkal kérsen nu keur sumedeng baruahan, Bah Amin diuk nyanghunjar bari teu weléh gegeber ku dudukuy samakna, tuda poé keur meujeuhna panas mentrang-mentring. Di dinya, manéhna ngadon reureuh sanggeus nanggung sampeu ti kebonna. Katémbong késang ngagarajag dina kulitna nu geus paréot, urat-urat leungeunna katingali mani raranteng. Gigireunana katémbong aya rancatan disarandékeun kana tangkal kérsen, carangka dua siki nu metet ku sampeu, sarta salang nu disina ngagapuy kana taneuh.

“Mana teuing bakal mucekilna peuyeum téh, sampeuna gé mani loba ayeuna mah,” ceuk Bah Amin bari pinuh ku pangharepan.

Keur kitu, ngadadak ku Bah Amin kadéngé sora tan katingalan, kawas paguneman nu teu katingali jirimna. Sanggeus hantem dilieukan dilelekan, horéng éta sora téh bijilna ti rancatan, salang, carangka, jeung sampeu gigireunana.

“Aéh, geuning nu bieu nyoara téh aranjeun opatan!” ceuk Bah Amin.

Dongeng Iman Nurdin

                                  Jarapah

Kacaritakeun di alam baheula saméméh ayana manusa, horéng jarapah jeung gajah mah geus hirup babarengan. Nanging hirupna téh teu akur papadana. Anu jadi cukang lantarana mah sakadang gajah téh sok moyokan waé sakadang jarapah anu pendék. Da baheula mah suku jeung beuheung jarapah téh teu cara ayeuna.

Basa sakadang jarapah keur ngadaharan jambu aér karesepna anu ragragan tina tangkal, sakadang gajah laju datang nyampeurkeun. Moyokan sakadang jarapah sateker-kebek.

“Dasar pendék. Ngadaharan jambu aér meunang mulung. Kotor deuleu! Jaba nu di handap mah geus galenjur. Yeuh jiga déwék atuh ngala langsung tina tangkalna.”

Sakadang gajah ngala jambu aér tina tangkalna langsung maké tulaléna anu panjang. Makmak-mekmek teu maliré sakadang jarapah anu keur sedih naker pédah disebut pendék. Sakadang jarapah ngan bisa tungkul teu bisa pepeta. Kalah ngaléos teu puguh anu dijugjugna.